تا انتها همیشه آفتاب

كتاب شعر «تا انتها هميشه آفتاب» یکی از پروژه­های گروه هنر است که در شهريور 1393 به زیور طبع آراسته شده است.

در کتاب شعرِ «تا انتها همیشه آفتاب»، شاعر از شعر دین طبیعی همانند شعر سهراب سپهری عبور کرده و تجربة بالغ­تری را گزارش می­کند. پشتوانة این تجربة هرمنوتیک، تفسیر سمانتیکی (دلالی) است که شاعر در پژوهش سورة حدید بدان رسیده است.

  انديشه و نظر شاعر در شعر حكمي در هفت كتاب به ميان آمده است:

 1ـ كتاب اول: «نجواي آغاز»؛ در آستانۀ گام خودآگاه دیگری برای تغییر خودی خویش، است و این نقطۀ شروع نیز برای او خودآگاه است. اینکه از کجا و تا کجا آمده‌ است، با چه خواسته‌ای در این گام تازۀ سلوک، همراه بوده و با خویش در این آغاز دوبارۀ سرشار، چگونه‌ است؛

2ـ كتاب دوم: «سمت روشن دوست، ‌روشن دانايي، دلشدگي و عبور»؛ آیات یک تا بیست و چهار، تصویری است کلان‌نگر از الگوی قرآن‌شناخت رشد، که خود سه فصل تحلیلی دارد:

ـ فصل اول، فصل جریان معرفت است که آیات یک تا شش آن را توضیح می‌دهد؛

ـ و سپس در فصل دوم و سوم، عینیت جریان رشد در ساحت ارزش و اخلاق و ساحت سلوک اقدام که دو بعد دیگر آموزه‌های دین را، توضیح می‌دهد، می‌آید و نشانگر دو ساحت خواهانی و احساس و عمل و اقدام توسعه‌ای انسانی نیز هست. آیات هفت تا بیست و چهار، این دو فصل دیگر وجودی دین و زیست دینی را، توضیح می‌دهد؛

3ـ كتاب سوم: «حضور آفتاب»؛ متکای انبیایی الگوی رشدشناخت پیشنهادی سورۀ حدید در آیۀ بیست و پنج، پیش روی انتخاب مخاطب می‌ایستد.  می‌توان دید یک آیه، تمامی اصول خودویژه­ساز الگوی انبیایی رشد را، پیش روی انتخاب سالک ما می‌گذارد؛

4ـ كتاب چهارم: «از آفتاب به آفتاب»؛ فراخوانی سوره، فراخوانی فرازمانی ـ فرامکانی نیست، بلکه یک الگوی پاکیزة رشد انبیایی است که می‌تواند در تاریخ و تمدن حضور یابد و در سلسله تحول تاریخی، وراثت انبیایی، امکان عینیت تمدنی آن را به عینه تصویر کند. آیات 26 و 27 سوره، این عینیت تاریخی را مد نظر دارد؛

5ـ كتاب پنجم: «دو بخشش بزرگ»؛ هنگامی که سالک ما الگوی رشد را در متن زندگی عینیت بخشید و حضور آفتاب را و تداوم آفتاب را در امتداد زمانی ـ مکانی زندگی خویش تضمین نمود، همواره بهره‌مند از دو بخشش بزرگ است، بخشش دنیا و آخرت، بخشش دیروز و امروز، و … آیات 28 و 29، آیات پایانی سوره در کتاب پنجم با «دو بخشش بزرگ» نام کرده شده­اند؛

6ـ كتاب ششم:‌ «در مرز انقطاع» در زبانداری برهۀ گذار سالک ما از خویش؛

7ـ کتاب هفتم: «از آفتاب به بعد»؛ این کتاب، حاصل سلوکی سالک است برای گذار به سورۀ بعد با شعر «دوباره زندگی» و شعر «باز، نیایش».

مخاطب در تحلیل انتقادی این اثر، می­تواند در مقایسة با یک مشرب انسان­شناخت هنر باطنی، چونان مشرب سهراب سپهری، ظرفیت تازه­ای را در شعر حکمی دریابد که محصول تجربة هرمنوتیکی مخاطب یک سورة قرآنی، در نسبت با متن مقدس، است. شعر این سالک تفسیر متن مقدس نیست، تفسیر حکایت خود اوست؛ اما در نسبتی که با متن مقدس گرفته است.

 

کلیه حقوق مادی و معنوی سایت متعلق به مرکز تحقیقات استراتژیک توسعه (رشد) می باشد.